دشت هایی چه فراخ

کوه هایی چه بلند ! در گلستانه چه بوی علفی می آمد !

من در این آبادی پی چیزی می گشتم

پی خوابی شاید

پی نوری ... ریگی ... لبخندی

پشت تبریزی ها

غفلت پاکی بود ... که صدایم می زد

پای نی زاری ماندم ... باد می آمد ... گوش دادم

چه کسی با من حرف می زد ؟!

سوسماری لغزید ... راه افتادم ... یونجه زاری سر راه

بعد جالیزار خیار .. بوته های گل رنگ ... و فراموشی خاک

لب آبی ... گیوه ها را کندم .

 نشستم ... پاها در آب

من چه سبزم امروز و چه اندازه تنم هشیار است !

نکند اندوهی سر رسد از پس کوه !

چه کسی پشت درختان است ؟

هیچ ... می چرد گاوی در کرد .

ظهر تابستان است ... سایه ها می دانند که چه تابستانی است .

سایه هایی بی لک ... گوشه ای روشن و پاک .

کودکان احساس ... جای بازی اینجاست !

زندگی خالی نیست ...

مهربانی هست ... سیب هست ... ایمان هست

آری ...

تا شقایق هست زندگی باید کرد .

در دل من چیزی است مثل یک بیشه ی نور

مثل خواب دم صبح و چنان بی تابم که دلم می خواهد

بدوم تا ته دشت ... بروم تا سر کوه

دورها آوایی است که مرا می خواند .

سهراب سپهری

فرود اسکاتلندی

وجود یک حلقه طناب 20 متری 9 یا 7 م م در کوله پشتی و در حین اجرای برنامه های کوهنوردی هیچگاه خالی از فایده نیست . ممکن است در حین صعود شما به معابری بربخورید که احتیاج به صعود با حمایت و یا فرود داشته باشد. روش های گوناگونی برای فرود بدون ابزار و تنها با یک رشته طناب وجود دارد که در ایران روش مرسوم به S بیشتر شناخته شده است . روش S در عین کارآیی روش چندان راحتی نیست .
یکی از روش هایی که امروزه در کوهنوردی اروپا کاربرد زیادی دارد روش موسوم به اسکاتلندی است.در این روش که بر روی طناب دولا انجام می شود از فشار و سوختگی احتمالی روش S خبری نیست .
روال کار به این صورت است :
ابتدا رو به کارگاه می ایستیم .دو طناب را با دو دست به پشت بدن برده از روی هم عبور داده مجددا رو به جلو آورده هر دو رشته را از زیر پای راست ( یا چپ ) عبور می دهیم .و با دست ترمز آن را نگاه می داریم .
این روش برای فرود در شیب هایی تا 75 درجه بسیار مفید و کارا است و بخصوص بر روی مسیرهای برفی و یخی کاربرد زیادی دارد. فایده دیگر این روش نست به روس S امکان فرود با کوله پشتی است .هنگام فرود پاها را به اندازه عرض شانه باز می کنیم و بصورت قدم زدن رو به عقب فرو می رویم .

شرایط عمومی صعود

‏ صعودی موفق است که همراه با تکنیک و تاکتیک باشد. در یک صعود موفق از حداقل انرژی ‏استفاده شده و سیستم انرژی، هوازی است. سنگنوردی که از اعتماد به نفس بیشتری برخوردار ‏باشد، صعود زیباتری انجام خواهد داد.‏
در مسیرهای کلاهکی و منفی باید از خم کردن بازوان اجتناب نموده و فشار وزن را با کشیده نگاه ‏داشتن دستان، بر روی تاندون‌ها و استخوان‌ها منتقل نمود. در این حالت عضلات از زیر بار فشار ‏بیرون می‌آیند. برای حرکت به سمت بالا نیز سریعاً و بعد از گرفتن گیرة بعدی، دوباره دست‌ها را ‏باز نگاه می‌داریم.‏
پیدا نمودن و استفاده از نقاطی که می توان در آنها استراحت نمود یکی دیگر از هنر های ‏سنگنوردی است. با کمی خلاقیت می توان از گیره ها برای استراحت بهره برد.‏
تکنیک پرس بر روی طاقچه ها از دیگرتکنیکهای مورداستفاده در سنگنوردی است . بنا به نوع ‏طاقچه می توان تکنیکهای پرس یک دست و دو دست را بر روی مسیر پیاده نمود. معمولا در ‏تکنیک پرس پا در کنار دستی که عمل پرس را انحام داده یا در نزدیکی آن قرار می گیرد.‏

 قلاب کردن و گیر دادن پا در لبه های سنگ و تعادل گرفتن نیز از زمره تکنیهای مورد قبول در ‏صعود است . می توان هم نوک پنجه را در مسیر قلاب نمود و از پاشنه پا بهره گرفت .‏
معمولا قلاب کردن پاشنه پا در مسیرهای کلاهکی کاربرد بسیار زیادی دارد.‏
گاهی در مسیر امکان استقرار هر دو پا وجود ندارد. برای حفظ تعادل در این شرایط می ‏توان از حالت پرچم استفاده گرفت . پایی که در فضا قرار دارد وظیفه حفظ تعادل سنگنورد را ‏ایفا می کند.این تکنیک در شیب های منفی کارایی بالایی دارد.‏
صعود کننده موفق کسی است که مسیر صعود را قبل از شروع کاملا با چشم صعود کرده ‏باشد و قسمتهای مختلف آن را به خاطر سپرده باشد .‏
صعود چشمی تنها در دیدن شمای کلی مسیر و امتداد آن خلاصه نمی شود بلکه سنگنورد ‏باید خود را در حال صعود آن مجسم کرده و حرکات صعود را پیدا نماید.‏
یکی دیگر از عوامل موفقیت در صعود استفاده از مکانهای خوب استراحتی برای استراحت ‏دادن با عضلات به خصوص عضلات دست می باشد . فرض کنید حرکت سختی در پیش رو ‏دارید که باید یک گیره عمودی ناخنی را با دست راست بگیرید .‏
همانطور که می دانید عضلات دست بر اثر فشار صعود اصطلاحا دچار گرفتگی و انقباض می ‏شوند . که علت آن تجمع زیاد اسید لاکتیک در عضلات می باشد . و این حالت از توانایی ‏عضله کاسته می شود . تکان دادن دست در فضا باعث بهبود این وضعیت می شود .بنابر این ‏بهتر است قبل از انجام انقباضی دست خود را در فضا چند بار تکان داده و بعد حرکت را انجام ‏دهید .‏
‏ گاهی برآمدگی های سنگ اجازه استراحت بدون دست را به سنگنورد می دهند . پیدا کردن ‏چنین مکانهایی علاوه بر مفید بودن از جنبه استراحت و تجدید قوا به زیبائی صعود شما نیز ‏می افزاید.‏
در این حالت شما می توانید به هر دو دست خود استراحت داده و برای بقیه مسیر آماده ‏شوید. ‏

Portaledge

Portaledgeوسیله ای است که امکان بیتوته و شب مانی (بیتوته ) را برای سنگ نوردانی که قصد صعودهای چند روزه بلند را دارند می دهد .این وسیله شبیه به یک سکوی ساده است . از چند فریم آلومینیومی و تسمه و اتصالات ساخته شده است . همانند چادر قابلیت بر پا شدن و حمل و نقل دارد و بالاکشی آن بر روی دیواره بسیار ساده است .برای نصب آنها تنها به یک کارگاه نیازمندیم . در اندازه های یک ، دو و حتی سه نفره ساخته می شود .مدل های پیشرفته آن دارای چادر ( ضد باران و حتی طوفان ) هستند . و مکانی راحت برای استراحت و تجدد قوا در اختیار صعود کنندگان  قرار می دهند . تاریخچه ساخت این وسیله به نیمه اول دهه 80 میلادی برمی گرددکه کمپانی A5  نمونه های اولیه آن را تهیه و به سنگ نوردان معرفی کرد.استقبال از این وسیله به خاطر آسایش بی نظیری که در طی اقامت بر روی دیواره به سنگ نوردان ارایه می داد بسیار فراتر از حد انتظار اولیه طراحان آن بود .

تا دهه هفتاد و اوایل هشتاد میلادی مکان های معلق استفاده از تور (ننوی) بیواک بود . این وسیله که شباهت زیادی به ننوی ملوان ها داشت به دو میخ ( کارگاه ) متصل می شد و سنگ نورد شب را در آن سپری می کرد.فشرده شدن بدن شخص در داخل آن و عدم آزادی حرکت از زمره نکات منفی آن محسوب می شد یکی دیگر از نقاط ضعف این وسیله نیاز به نصب آن بر روی دو نقطه تقریبا همطراز بود . ( امکانی که آشنایان  به فن میدانند بر روی دیواره ها به راحتی به دست نمی آید .) .

ولی سنگ نوردان با بهره گیری از Portaledge می توانند در هر مکانی از دیواره و در هر شرایطی به راحتی شب را سپری و استراحت کنند .

ادامه مطلب...

Dry tooling

چند سالی است که که در ایران واژه dry tooling  چندان دیگر نا آشنا نیست و کوهنوردان تا حد قابل قبولی در فصول سرد به صعودهایی با این شیوه می پردازند.

Dry tooling  به صعود از مسیرهای سنگی با استفاده از تبر یخ و کرامپون اطلاق می شود در مسیرهای ترکیبی یخ و سنگ و یا در جایی که به علت سرما امکان گیره گیری با دست نیست کاربرد زیادی دارد .

ورودتبرهای بدون  تسمه باعث ایجاد تحولی بزرگ در این شیوه شد . آزادی عملی که صعود کننده با این تبرها در مسیر به دست می آورد را می توان با جایگزینی  کفش های سبک سنگ نوردی با کفش های سنگین کوه نوردی در اوایل دهه 80 میلادی مقایسه کرد .

اما یکی از نکاتی که صعود کننده با این تبر ها باید در نظر داشته باشد نحوه کنترل آن ها به خصوص در زمانی است که نفر قصد طناب به داخل و یا نصب حمایت میانی را دارد.

برای این کار می توان از روش های زیر سود جست :

قفل شصت : همان طوری که در تصویر مشاهده می کنید نوک تبر غیر فعال در میان شصت دستی که تبر در گیر را کرفته قرار داده می شود . برای این کار حتما باید توجه کرد که بازو به حالت کاملا کشیده  قرار داشته باشد تا شصت از زیر تنش آزاد شود و بتواند به راحتی باز شود .

قرار دادن تبر بر روی شانه : این روش بسیار مرسوم است اما احتمال افتادن تبر بر اثر به هم خوردن تعادل نفر بسیار زیاد است .

می توان بنا به شرایط و کمی خلاقیت تبر را روی سایر ابزار نیز قرار داد . چگونگی این کار به تجربه ، دید و شرایط خاص مسیر بستگی دارد . فقط توجه داشته باشید اگر در نیمه را ه مسیر تبر را ازدست دهید چاره ای جز برگشت ندارید .!!

تصاویر بیشتر...

مسیر کوهپیمایی و جنگلی زنجان-ماسوله به دلیل بکر بودن منطقه و زیبایی های وصف ناپذیرش یکی از پرتردد ترین مسیرهای کوهپیمایی کشور است که سالانه حدود 7000 نفر آن را می پیمایند و نقشی از آن را در خاطرات خود برای ابد نگه می دارند.برای طی این مسیر دو ماه جداگانه در سال بهترین زمان می باشند. اگر خواهان دیدن طبیعتی زیبا، گل های نادر و رودخانه ای پرشور هستید اردیبهشت ماه می تواند بهترین انتخاب باشد ولی اگر خواهان طی مسیری با هیجان کمتر با انبوه بوته های تمشک و درختان زیبا و برافراشته ی فندق هستید شهریورماه را انتخاب کنید. البته شهریور طرفداران بیشتری دارد و سالانه حدود 5000 نفر در شهریور ماه مسیر زنجان-ماسوله (ویا بخشی از آن)را می پیمایند.

 برای شروع برنامه اگر در جایی غیر از شهر زنجان زندگی نمی کنید ابتدا باید به زنجان سفر کنید شهری زیبا در 330 کیلومتری تهران که برای هر کوهنوردی شهر رویاهاست چون کوه های زیبای آن مثل قراول، تکه گایاسی و... از داخل شهر به زیبایی وصف ناپذیری دیده می شوند. سپس باید به منطقه ای که عمدتا کوهپیمایان مسیر را از آنجا شروع می کنند بروید که آغ گدیک (گردنه سفید) نام دارد و در 21 کیلومتری زنجان قرار دارد. پس از رسیدن به آغ گدیک مسیر زیبا و دره سبز آغاز می شود. که از جنوب غرب به شمال غرب می رود اولین روستایی که مشاهده می شود روستای ییلاقی گومان است که پس از حدود 2 ساعت پیاده روی به آن می رسیم روستایی کوچک که در میان درختان انبوه فندق مستور است و اغلب خالی از سکنه است. پس از این روستا مسیر در دره ادامه می یابد ولی انبوه درختان بیشتر شده و مالرویی مشخص در میان آن که بارها از رودخانه ی موجود در خط القعر این طرف و آن طرف رد می شود و در ماه های پرآب کمی صعب العبور می نماید. پس از حدود 3 ساعت به روستای شیرمشه می رسیم که کمی بزرگتر از روستای گومان ولی همانند آن خالی از سکنه است کمی قبل از روستا سنگی بزرگ وجود دارد که به دلیل همجواری با رودخانه، نبودن درخت در اطراف سنگ و داشتن دسترسی به آب چشمه که از زیر سنگ می جوشد شب مانی در کنار آن پیشنهاد می شود این سنگ به یوخو داشی (سنگ خواب) در میان کوهنوردن معروف است. پس از روستای زیبای شیرمشه که معماری آن شبیه معماری ماسوله است مسیر ادامه یافته و پس از 3 ساعت به روستای ایچ می رسیم روستایی نسبتا بزرگ که مانند دو روستای قبل از نعمت دوری از جاده آسفالت و ماشین آلات محروم است. ادامه مسیر تا دَرّام و سپس نوکیان به دلیل آسفالته بودن و نداشتن ارزش پیمایش معمولا با خودرو (اغلب وانت) طی می شود. فاصله ایچ تا نوکیان  با خودرو 20 دقیقه می باشد پس از رسیدن به نوکیان دو مسیر تا ماسوله وجود دارد یکی مسیر کوتاه تر ولی پرهیجان و جنگلی با رودخانه ای مواج تر و پر خروش تر که سیاهرود نام دارد و مسیر دیگر که به مسیر اندره معروف است از مسیر سیاهرود طولانی تر و کم هیجان تر ولی زیباتر است. در این مقاله ما به وصف مسیر دوم می پردازیم. پس از نوکیان مسیری با مالروی مشخص در دره ای که سرسبزی مسیرگذشته را ندارد ادامه می یابد پس از حدود 2 ساعت پیمایش به روستای اندره می رسد در زمینی فراخ و مسطح با کوه هایی که در این قسمت فاصله شان از هم کمی بیشتر شده است. این منطقه نیز برای شب مانی پیشنهاد می شود. در ادامه مسیر از این روستا پس از حدود 2 ساعت و طی یک شیب 15 دقیقه ای در انتهای آن به گردنه ماسوله می رسیم گردنه ای که اغلب دهانه آن مملو از مه و ابر است که هیچگاه فرصت دیدن ماسوله را از اینجا نمی دهند گردنه ای بسیار زیبا که در پایین دست آن جنگلی دیده می شود که مسیر سیاهرود از آن می گذرد ادامه مسیر یک جاده خاکی سراشیبی 2 ساعته است که در موازات جنگل زیبای ماسوله به شهر ماسوله ختم می شود